Business Coaching for Progress Blog

Τρελό δεν είναι; ακόμα και τεχνικά είναι δύσκολο και επικίνδυνο ειδικά αν δεν έχεις αυτόματες ταχύτητες.

Όσο τρελό είναι αν το κάνεις με το αυτοκίνητο ακόμα περισσότερο είναι αν το κάνεις στη ζωή σου, στο επάγγελμα ή την επιχείρησή σου. Και το αστείο είναι ότι το κάνουμε καθημερινά.

Τι σημαίνει γκάζι και φρένο ταυτόχρονα;

• Σημαίνει ότι ενώ έχω οργανώσει τα πάντα σωστά, έχω δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις, αφήνω τις αμφιβολίες μου να με σταματήσουν.
• Σημαίνει ότι ενώ η έμπνευση για το τι θέλω να κάνω είναι δική μου και δόθηκε μόνο σε μένα, ακούω κάθε γνώμη και κάθε αμφιβολία και αφήνω τους άλλους να αποφασίζουν για το τελικό αποτέλεσμα.
• Σημαίνει ότι ενώ κάνω έρευνα, αγνοώ τα συμπεράσματα και τα αποτελέσματα τα οποία μου δείχνουν να αποφύγω κάποιες κινήσεις, κάνω ακριβώς αυτές τις κινήσεις διότι μου έχουν κολλήσει στο μυαλό από την αρχή.
• Σημαίνει ότι κάνω συνεχώς μπρος-πίσω αλλάζοντας αποφάσεις και πορεία με το παραμικρό που μου έρχεται στο μυαλό αφήνοντας πολλά πράγματα ατελείωτα ενώ έχω ξοδέψει χρήμα και χρόνο να τα ξεκινήσω.
• Σημαίνει ότι δημιουργώ και διοικώ μία επιχείρηση με φόβο και ανησυχία αντί να απολαύσω κάθε σκέψη, κάθε απόφαση και κάθε κίνηση είτε πρόκειται για κίνηση επιτυχίας είτε σαν μάθημα για την επόμενη.

Ζούμε σε μια χώρα που σαν επιχειρηματίες και επαγγελματίες, για να μην αναφέρω σαν πολίτες γενικά, χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα καύσιμα και ιπποδύναμη για να ξεπεράσουμε τη βαρύτητα, δηλαδή αυτά που μας επιβάλλει το κράτος πριν φτάσουμε σε προσωπικό ή εταιρικό κέρδος. Ήδη από τη γέννησή μας έχουμε ένα μειονέκτημα σε σχέση με άλλους λαούς και τώρα με την υποτιθέμενη κρίση αυτή η βαρύτητα έχει γίνει δυσβάσταχτη.

Όμως αντί να κάνουμε από τη μεριά μας κάτι για να ελαφρύνουμε αυτό το βάρος το κάνουμε χειρότερο εμείς οδηγώντας με το φρένο πατημένο, με αντίσταση δηλαδή ακόμα και σε αυτό που θα μας έκανε να νοιώθουμε περήφανοι για τον εαυτό μας.

Τι σημαίνει λοιπόν σε τελική ανάλυση γκάζι και φρένο;

• Σημαίνει ότι ενώ επενδύω πολλά χρήματα σε υλικά, μηχανήματα, προσωπικό, δε επενδύω όσα πρέπει σε συμβουλές και coaching, που θα μπορούσαν και να επιταχύνουν τη δουλειά μου και να με βοηθήσουν να αποφύγω κακοτοπιές.

Διότι ο coach, σε αντίθεση με τις γνώμες που ακούω και που συνήθως είναι γεμάτες ανησυχία και φόβο, δεν θα μου πει τι να κάνω ή τι να μην κάνω αλλά θα με βοηθήσει με ερωτήσεις και υποστήριξη να βρω κάθε λεπτομέρεια και να γλυτώσω πολύ χρήμα και κόπο που θα ξόδευα αν βάδιζα στα τυφλά.

Διότι ο coach θα γίνει το GPS (ναι πάλι αυτό) που θα με βοηθήσει να βρω την σωστή οδηγία, δηλαδή ξέροντας που βρίσκομαι και που θέλω να πάω θα με βοηθήσει να βρω τον δρόμο προς τα κει και μόνο προς τα κει.

φιλικά

Αντώνης

Αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας θα δούμε ότι υπάρχουν τομείς που καταφέρνουμε να κερδίζουμε, να πηγαίνουμε μπροστά και τομείς που είμαστε κολλημένοι και συνεχώς ξαναγυρνάμε στο ίδιο σημείο.
Για παράδειγμα ένας από τους τομείς που οι περισσότεροι γυρνάνε γύρω από μια κυκλική πλατεία είναι το οικονομικό.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μας δημιουργούν αυτό το πρόβλημα, έχει να κάνει με τα παιδικά προγράμματα, τι εμπειρίες έχουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα (όποιο και αν είναι αυτό), τι έχουμε ακούσει από τους γύρω μας, κυρίως από τους γονείς μας, ακόμα έχει να κάνει με τα πιστεύω που έχουμε αναπτύξει, είτε από τις παραδόσεις, εθνικές, θρησκευτικές, οικογενειακές και πόσο έχουμε κάνει δικά μας αυτά που μας δίδαξαν αυτές.

Όμως αν και πολλοί έχουν καταφέρει να εντοπίσουν το πρόβλημα, πολύ λίγοι έχουν καταφέρει να ξεφύγουν απ’ αυτό.
Ο λόγος είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των εμποδίων, εσωτερικών και εξωτερικών.

Είτε μιλάμε για προσωπική είτε για επαγγελματική – επιχειρηματική ζωή, το αποτέλεσμα έχει να κάνει με τον τρόπο προσέγγισης. Και ας μην γελιόμαστε, τα περισσότερα εμπόδια που συναντάμε είναι εσωτερικά, τα έχουμε βάλει εμείς μπροστά μας.

Το πρόβλημα λοιπόν μπορεί να προέρχεται από μία σειρά δικά μας πιστεύω, ή από προγράμματα που λειτουργούν αυτόματα κάτω από κάποιες συνθήκες, και όλα αυτά σαμποτάρουν την επιτυχία ή την ευτυχία μας. Και αν υπάρχουν και εξωτερικές συνθήκες τότε έχουμε μια καλύτερη δικαιολογία για να υποφέρουμε!

Ο τρόπος λοιπόν για να σταματήσετε να κάνετε κύκλους είναι να αλλάξετε τον τρόπο που βλέπετε το πρόβλημα. Για την ακρίβεια να αποφασίσετε ότι το πρόβλημα δεν είναι σημαντικό, αυτό που είναι σημαντικό είναι η λύση.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, παρατηρήστε όλους τους συμπατριώτες μας που προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, ανησυχούν, βρίζουν φασκελώνουν, φυσικά έχουν μια καλή δικαιολογία για να μην έχουν επιτυχίες, αλλά αν τους ρωτήσεις τι θέλουν θα σου απαντήσουν πάλι με τον ίδιο τρόπο, “δεν θέλω αυτό, δεν θέλω το άλλο” κοκ. Αν επιμείνετε να μάθετε τι θέλουν και όχι τι δεν θέλουν θα τους δείτε να παγώνουν και να μην ξέρουν τι να πουν.

Η απάντηση λοιπόν είναι:

Αλλάξτε την ερώτηση!

Φτάνουν πια οι ερωτήσεις του τύπου “Γιατί συμβαίνουν αυτά, γιατί φτάσαμε ως εδώ, γιατί υποφέρουμε, γιατί δεν έχουμε λεφτά”!
Ας γυρίσουμε το βλέμμα μας στο τι θέλουμε και ας αλλάξουμε τις ερωτήσεις: “Πως μπορούμε να τα σταματήσουμε, πως ξεκολλάμε από δω, πως σταματάμε να υποφέρουμε, πως βελτιώνουμε τα οικονομικά μας”!

Σε αντίθεση με την προηγούμενη σειρά ερωτήσεων, η οποία απλά στριφογυρίζει γύρω από το πρόβλημα, οι τελευταίες μπορούν να απαντηθούν και η απάντηση να είναι επιτέλους χρήσιμη σε κάτι. Μπορούν να δώσουν λύσεις χωρίς να χρειαστεί να μάθουμε από που προέρχεται το πρόβλημα. Και μπορώ να απαντήσω και σε αυτό, το πρόβλημα προέρχεται από το ότι κανείς δεν έχει δώσει λύση μέχρι τώρα.

Και επειδή οι τελευταίες ερωτήσεις φαίνονται για κάποιους ξεκάρφωτες, ας τις καρφώσουμε.
Για να απαντήσετε σε ερωτήσεις του τύπου “Πως προχωράω προς τη λύση” ψάξτε να βρείτε τις λύσεις που έχετε βρει μέχρι τώρα. Δείτε τις επιτυχίες σας μέχρι τώρα, οι οποίες έχουν επισκιαστεί από την μόνιμη αναφορά σε προβλήματα. Δείτε τις μεθόδους που χρησιμοποιήσατε για να δώσετε λύσεις και χρησιμοποιήστε τις ξανά αφού τις βελτιώσετε και τις αναβαθμίσετε.

Φυσικά αυτό πρέπει να γίνει τρόπος σκέψης ώστε να γίνεται αυτόματα και να έχει εφαρμογή σε κάθε τομέα στη ζωή σας.
Το coaching είναι ο τρόπος που θα σας γυρίσει τη νοοτροπία από το αναμάσημα των προβλημάτων στη δημιουργική λύση τους. Όχι το coaching που προσθέτει προγράμματα στο μυαλό για να καλύψει τα παλιά αλλά αυτό που καθαρίζει και από-προγραμματίζει. Και πιστέψτε με, η διαφορά θα είναι τεράστια.

Είναι η μετακίνηση από την αποτυχία στην επιτυχία.

Φιλικά

Αντώνης

Θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους καλό Φθινόπωρο και μία επιτυχημένη επιχειρηματική (πως λέμε σχολική) χρονιά, παρά τις δυσκολίες, φυσικές ή τεχνητές.

Το σημερινό μας θέμα είναι τα περιοριστικά πιστεύω και οι συνέπειές τους πάνω στην ζωή μας, προσωπική αλλά κυρίως επιχειρηματική.

Περιοριστικά πιστεύω είναι οι παγιωμένες απόψεις για το πως είναι τα πράγματα, βασισμένες στην εμπειρία αλλά κυρίως στην παράδοση, προσωπική, οικογενειακή, εθνική, θρησκευτική ή παγκόσμια.
Η ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοια πιστεύω τα οποία καθημερινά μας φρενάρουν τη ζωή, την ευτυχία ή την επιτυχία.

Παροιμίες και ρητά όπως “το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο”, ή “το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει”, “η αλήθεια πονάει”, “Όποιος ψηλά κοιτά, γρήγορα χαμηλώνει” έχουν ποτίσει το μυαλό μας και θεωρούμε ότι είναι η αλήθεια. Και φυσικά όταν πιστεύουμε ότι κάτι είναι αλήθεια πάντα το αποδεικνύουμε.

Όλα αυτά λοιπόν που μάθαμε από παιδιά λειτουργούν σαν ανασταλτικοί παράγοντες σε ότι θέλουμε να κάνουμε. Άλλες φορές συνειδητά αλλά τις περισσότερες χωρίς ούτε να το καταλαβαίνουμε.
Αν σαν παιδί κάθε φορά που προσπαθούσες κάτι άκουγες τους μεγαλύτερους να φωνάζουν “μη! Θα πέσεις” ή “είσαι πολύ μικρός/ή για να τα καταφέρεις”, είναι σίγουρο ότι έχει εντυπωθεί στο νου και λειτουργεί ακόμα και σήμερα. Και το χειρότερο, έχει απλωθεί σε όλους τους τομείς της ζωής σου, δεν έχει μείνει μόνο στην προσπάθειά σου να περπατήσεις.

Φυσικά υπάρχουν και περιοριστικά πιστεύω που δημιουργούμε καθημερινά εμείς. Ο τρόπος που βλέπουμε τους γύρω μας βασισμένος σε μία, συχνά τυχαία, εμπειρία, περιμένοντας πάντα να δούμε το ίδιο πράγμα.
Αυτά που περιμένουμε από τους κατοίκους μιας συγκεκριμένης χώρας, πόλης, περιοχής.
Ακόμα αυτά που περιμένουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό επειδή τα έχουμε δει μερικές φορές να συμβαίνουν και θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.

Το χειρότερο είναι ότι είμαστε περήφανοι για αυτή τη "γνώση" μας, την υπερασπίζουμε μέχρι τέλους και κάνουμε επίθεση σε όποιον τις αμφισβητεί.

Όλα αυτά τα πιστεύω είναι τεράστια φρένα, είναι αυτά που δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε νέες εμπειρίες, δεν μας αφήνουν να ξεκολλήσουμε από τη γη θυμίζοντάς μας (εντελώς λάθος) ότι είμαστε κοτόπουλα και όχι αετοί.

Ο λόγος για τον οποίο αυτά τα πιστεύω έχουν τόσο μεγάλη δύναμη είναι διότι η ζωή και η σκέψη μας δεν είναι συνειδητή. Έχουμε μάθει να ζούμε με κλισέ, πιστεύουμε τους γύρω μας, την τηλεόραση, τους πολιτικούς, τους δικηγόρους, τους διάφοροι επαγγελματίες και εμπόρους, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι αυτοί έχουν προσωπικό συμφέρον να πιστέψουμε ότι μας λένε. Παρόλο που υποτίθεται ότι μεγαλώσαμε συνεχίζουμε να θεωρούμε αυτό που μας σερβίρουν όσοι έχουν κάποιο κύρος σαν δεδομένο και δεν διερευνάμε να δούμε ποια είναι η αλήθεια. Και όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μας λένε την αλήθεια, αντί να μάθουμε να ανοίγουμε τα μάτια μας απλά θυμώνουμε αποδεικνύοντας ότι είμαστε θύματα των άλλων… άλλο ένα συνηθισμένο περιοριστικό πιστεύω.

Αν αποφασίσεις λοιπόν να ξεφορτωθείς αυτά τα πιστεύω θα δεις τη ζωή σου να βελτιώνεται σημαντικά. Και το κυριότερο, η επιχειρηματική ή επαγγελματική σου πορεία θα αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη. Θα ανακαλύψεις πόσα πράγματα υπάρχουν που είναι μοναδικά και δεν έχουν σχέση με τις κοινοτυπίες που έχεις διδαχτεί. Και είναι μόνο αυτά που θα σε οδηγήσουν στην επιτυχία.

Το να ξεφορτωθείς όμως τα περιοριστικά πιστεύω δεν γίνεται με την ανάγνωση ενός βιβλίου προσωπικής ανάπτυξης, από το οποίο θα πάρεις μόνο αυτό που σε βολεύει (για να ενισχύσεις τα πιστεύω σου). Θέλει δουλειά, σοβαρή και συστηματική. . Αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο και το έξοδο.

Φιλικά

Αντώνης

Σήμερα θα πάμε βαθιά, στην καρδιά κάθε αληθινής επιχείρησης καθώς επίσης και κάθε ανθρώπινης δημιουργίας.

Οραματιστής-επιχειρηματίας είναι κάποιος ο οποίος δεν στηρίζεται μόνο στην αναλυτική γνώση και στις πληροφορίες για να δημιουργήσει επιχείρηση και να ηγηθεί, αλλά συνδυάζει τη στρατηγική σκέψη με την έμπνευση, την διαίσθηση και γενικότερα την καρδιά μαζί με το μυαλό. Κατά προέκταση σαν επιχειρηματίας δημιουργεί και δεν αναπαράγει, σαν ηγέτης καθοδηγεί και δεν πιέζει.
Σε αντίθεση με το παραδοσιακό μοντέλο, το οποίο ανθεί στην Ελλάδα, ο επιχειρηματίας που στηρίζεται στο όραμα, στην στρατηγική και στη διαίσθηση μπορεί να πετύχει περισσότερα με λιγότερη προσπάθεια και με πιο ευχάριστο τρόπο.

Οι διαφορές είναι τεράστιες. Ένας οραματιστής επιχειρηματίας έχει σαφώς λιγότερο ή και καθόλου άγχος, διότι εμπιστεύεται τη δημιουργικότητά του και την διαίσθησή του, πετυχαίνει πολύ καλύτερα αποτελέσματα έχοντας μεγαλύτερο έλεγχο και λιγότερους αυτοματισμούς (παιδικά και μη προγράμματα που δουλεύουν εναντίον του), είναι πιο ευχάριστος στους γύρω του οπότε και το περιβάλλον εργασίας είναι πιο φιλικό και έχει την ικανότητα συνεχώς να γεννάει νέες ιδέες αντί να τρέχει μόνιμα να προλάβει τον ανταγωνισμό και να βρίσκεται πάντα πιο πίσω.

Όσοι δεν έχουν γεννηθεί με αυτή την ικανότητα χρειάζεται να εξασκηθούν για να την μάθουν διότι είναι το καλύτερο δώρο που μπορούν να κάνουν στον εαυτό τους, στην επιχείρησή τους, στους γύρω τους και κατά προέκταση στην πατρίδα τους και στον κόσμο.
Υπάρχουν πολλοί, επιχειρηματίες και μη, που έχουν γεννηθεί με αυτή. Οι περισσότεροι όμως από αυτούς, λόγω των συνθηκών που μεγάλωσαν, με το να αμφισβητηθούν, ακόμα και να κακοποιηθούν για τις διαφορετικές ιδέες τους, έχουν κρύψει αυτή την ικανότητα πίσω από τη λογική ή ακόμα και την πλήρη άρνηση.

Μερικές συμβουλές που θα σε βοηθήσουν να βγάλεις έξω τον οραματιστή-επιχειρηματία που πιθανόν να έχεις μέσα σου.

• Αυτοί που σε έχουν κάνει να νιώθεις λάθος δεν είναι απαραίτητα σωστοί (δεν χρειάζεται να διορθώνεις λάθη που δεν έχουν γίνει).
  
• Βρες ανθρώπους που σκέπτονται με στρατηγικό τρόπο και αντάλλαξε ιδέες μαζί τους.
  
• Αναρωτήσου για οτιδήποτε σου λένε, μην αποδέχεσαι τίποτα χωρίς να ρωτήσεις τη διαίσθησή σου.
  
• Βρες χρόνο να είσαι με τον εαυτό σου και μάθε να σκέφτεσαι στρατηγικά ακόμα και αν χρειάζεται να απομονωθείς από τους άλλους για λίγο.
  
• Να θυμάσαι και να μαθαίνεις από το παρελθόν, να προγραμματίζεις το μέλλον αλλά πάντα να ζεις και να εργάζεσαι στο παρόν.
  
• Βλέπε πάντα μόνο την αξία στους άλλους και μάθαινε πάντα από αυτή. Όλοι έχουν αξία και μάλιστα μεγαλύτερη από όσο νομίζουν.
  
• Αναλάμβανε πάντα την ευθύνη αλλά ποτέ μην αποδέχεσαι την ενοχή που συχνά εμφανίζεται.
  
• Ποτέ μην προσπαθείς να προκαλέσεις ενοχές στους άλλους.
  
• Το γεγονός ότι βρίσκεσαι σε ψηλότερη θέση δεν σημαίνει ότι είσαι ανώτερος/η (ούτε και κατώτερος/η φυσικά)
  
• Ρώτα πάντα ποια είναι η λύση που χρειάζεσαι και όχι ποιο το πρόβλημα που πρέπει να λύσεις. (Εκτός αν δεν έχεις βαρεθεί ακόμα να βάζεις συνεχώς μπαλώματα).

Το τελευταίο είναι το μεγαλύτερο μυστικό για ευτυχία και επιτυχία. Οι περισσότεροι ασχολούνται με αυτοκριτική, αναγνώριση λαθών και μόνιμη ενασχόληση με την λύση τους.

Η διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που επιχειρεί στρατηγικά και σε κάποιον που κάνει αυτοκριτική και διορθώνει λάθη είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα σε έναν καπετάνιο και σε έναν εργάτη που κλείνει τρύπες στο πλοίο.

Η καλύτερη βοήθεια για την ανάπτυξη ή την αποκάλυψη του οραματιστή-επιχειρηματία είναι το coaching, το αληθινό coaching όμως, όχι η συμβουλευτική που έχει βαφτιστεί coaching. Ο αληθινός coach δεν θα προσπαθήσει να σε διορθώσει αλλά απλά να απομακρύνει αυτά που δεν είσαι εσύ (άχρηστα προγράμματα και πιστεύω) καθώς και στην επιχείρησή σου αυτά που δεν ανήκουν σε αυτή (αντιγραφές άλλων, άχρηστες ενασχολήσεις, άγχος και κακή διάθεση)

φιλικά

Αντώνης

Σήμερα, στον 21ο αιώνα ο ρόλος του προϊστάμενου ή του αφεντικού δεν είναι πια ο ρόλος που είχε στο παρελθόν. Ο άνθρωπος που ελέγχει τα πάντα με σιδερένια γροθιά καθώς και το κακό αφεντικό ίσως ήρθε η ώρα να εξαφανιστούν στην ομίχλη του χρόνου.

Από την άλλη μεριά, ο συνδικαλισμός σε συνδυασμό με τα νέα ήθη που προανέφερα έχουν κάνει τους εργαζόμενους να νομίζουν ότι η επιχείρηση τους ανήκει και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, κάτι που θα ήταν υπέροχο αν αναλάμβαναν την ευθύνη για τον δικό τους ρόλο, αλλά που δεν συμβαίνει.
Πως λοιπόν κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες μπορείς να πάρεις την επιχείρησή σου από εκεί που βρίσκεται και να την πας εκεί που θέλεις;
Η απάντηση βρίσκεται στις 3 βασικές αρχές που πρέπει να χαρακτηρίζουν έναν ηγέτη που μπορεί να κατευθύνει την επιχείρηση προς την επιτυχία.

1 Σαν ηγέτης πρέπει να μπορείς να ηγείσαι “από μέσα προς τα έξω”. Αυτό σημαίνει να γνωρίζεις ποιος/α είσαι και οι ηγετικές σου ικανότητες να πηγάζουν από κει. Πρέπει να μπορείς να αναγνωρίζεις τους φόβους σου και τα περιοριστικά σου πιστεύω, αυτά που σε κρατάνε πίσω και δεν σε αφήνουν να γίνεις παντοδύναμος/η με φυσικό τρόπο.
Ερωτήσεις του τύπου, “Ποιος/α είμαι σαν ηγέτης;”, “Τι είναι αυτό που δεν με αφήνει να προχωρήσω;”, γενικά η αναγνώριση του πεδίου και των εμποδίων είναι πάντα το πρώτο βήμα, η βάση, για το χτίσιμο του χαρακτήρα ενός ηγέτη.
Είναι ένα μυστικό που πολλοί το ξέρουν (όχι τόσο πολύ στην Ελλάδα) αλλά λίγοι το χρησιμοποιούν. Και το coaching είναι ακριβώς το εργαλείο για να το ενεργοποιήσεις.

2 Γνώση του που θέλεις να φτάσεις. Ο συνηθισμένος τρόπος ηγεσίας ή, θα έλεγα, διεκπεραίωσης είναι να βρίσκεις και να λύνεις προβλήματα όλη μέρα ξεχνώντας ποιος είναι ο σκοπός.
Οι βασικές ερωτήσεις, που πρέπει να απαντηθούν και να απαντώνται συχνά, είναι “Τι θέλω;” και “Γιατί το θέλω;” Απλά και άμεσα, η καθαρότητα σκέψης είναι δύναμη.
Εδώ, όπως και για το προηγούμενο, χρειάζεται να γίνει μία εσωτερική αλλαγή , χρειάζεται προσωπική ωρίμανση. Μία επένδυση 30′-60′ λεπτά την ημέρα διαβάζοντας ένα βιβλίο για ηγετικές ικανότητες, ακούγοντας κάποιο ηχογραφημένο τηλεσεμινάριο, δουλεύοντας με coach (business ή/και life) ή μέντορα μπορεί να αλλάξει δραματικά τις ικανότητές σου και φυσικά τα αποτελέσματα.
Η προσωπική ωρίμανση, εκτός από την επιχειρηματική σου ικανότητα θα σου δώσει και την ευκαιρία να αλλάξεις και τη ζωή σου, τις προσωπικές σου σχέσεις, και τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα, προς το καλύτερο,
Αν δεν ωριμάσεις, οι άνθρωποι γύρω σου δεν θα ωριμάσουν, η επιχείρησή σου δεν θα ωριμάσει και έτσι θα χάσει την ευκαιρία να μεγαλώσει.

3 Ο ηγέτης είναι κάποιος που υπηρετεί αυτούς που καθοδηγεί, κάτι που πολλοί ξεχνάνε. Ένας ηγέτης δίνει συνέχεια πολύτιμες πληροφορίες και coaching προς όλους αυτούς των οποίων ηγείται. Οπότε είναι πολύ πιο χρήσιμο και αληθινό να ρωτάς “Τι μπορώ να κάνω για σένα;” αντί “Τι θέλω από σένα;”.
Η επιχειρηματικότητα και κυρίως το κομμάτι της ηγεσίας έχει να κάνει με ανθρώπινες σχέσεις, κάτι που συχνά μας διαφεύγει. Και ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι, υπάλληλοι ή αφεντικά, θέλουν φίλους γύρω τους και όχι ξένους ή εχθρούς.
Όταν υπηρετείς τους άλλους δίνοντάς τους αυτό που χρειάζονται, πάντα θα το εισπράττεις στο πολλαπλάσιο.

(εμπνευσμένο από άρθρο του Justin A. Flunder http://www.justinflunder.com/)

φιλικά

Αντώνης

Το coaching έχει μεθόδους και τρόπους για να έχετε την επιχείρηση ή το ελεύθερο επάγγελμά σας να δουλεύει χωρίς να σας προκαλεί άγχος.
Και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι χωρίς άγχος δεν υπάρχει υπευθυνότητα, αυτά είναι ανοησίες. Αν χρησιμοποιείτε το άγχος για να είστε υπεύθυνοι θα κουραστείτε γρήγορα και τότε αντίο επιχείρηση.

Η επιχείρηση πρέπει να είναι όπως ένα παιχνίδι για ένα παιδί. Ευχάριστη, συναρπαστική και να σε κάνει περήφανο/η.
Έχετε δει κανένα παιδί που παίζει να έχει στρες; μόνο αν του έχει επιβληθεί το παιχνίδι και δεν το έχει επιλέξει μόνο του.

Υπάρχουν πολλά μυστικά για να εξαφανίσετε το στρες και μόνοι σας, μοιράζομαι τρία από αυτά.

1) Μοιράστε αρμοδιότητες. Για την ακρίβεια μοιράστε όλες τις αρμοδιότητες. Γράψτε σε ένα χαρτί τι χρειάζεται η επιχείρηση για να λειτουργεί, τακτικές και έκτακτες κινήσεις, δηλαδή ρουτίνα και ανάπτυξη. Ποιος κάνει τι και το κυριότερο ποιος είναι υπεύθυνος για τι. Δεν έχει σημασία αν κάποιοι θα έχουν περισσότερες από μία αρμοδιότητες, επίσης δεν έχει σημασία αν στο ξεκίνημα θα δείτε μόνο το όνομά σας γραμμένο κάτω από όλες, αφού δεν υπάρχει κανένας άλλος.
Με αυτό τον τρόπο θα λειτουργήσουν όλα και τίποτα δεν θα ξεχαστεί σε μια στιγμή αφηρημάδας.
Φυσικά ο απόλυτα υπεύθυνος για όλα είναι ο επιχειρηματίας, που σημαίνει ότι χρειάζεται έλεγχος για το τι γίνεται από όλους.

2) Μέθοδος 80-20. Γράψτε σε ένα χαρτί όλες τις προτεραιότητες της επιχείρησης τι πρέπει να γίνει σήμερα και βαθμολογήστε τις ανάλογα με τη σπουδαιότητα. Φυσικά υπάρχουν και οι επείγουσες, κυρίως γραφειοκρατικές, αυτές δεν μπορείτε να τις αποφύγετε.
Ξεκινάτε πάντα την ημέρα σας από τις σημαντικές και πηγαίνετε προς τις λιγότερο σημαντικές. Έτσι αν στο τέλος της μέρα έχετε τελειώσει μόνο τις μισές δουλειές, θα είστε σίγουροι ότι θα είναι αυτές που έχουν σημασία.
Αν η δραστηριότητά σας είναι εμπορική μπορείτε να κάνετε το ίδιο και με τους πελάτες σας. Δώστε προτεραιότητα σε πελάτες που φέρνουν τζίρο, κέρδος και πληρώνουν στην ώρα τους. Για παράδειγμα αν κάνετε μια στατιστική, θα δείτε ότι το 20% των πελατών φέρνει το 80% του τζίρου περίπου. Οι υπόλοιποι σε πολλές περιπτώσεις θα καταναλώσουν τον χρόνο σας, θα είναι γεμάτοι απαιτήσεις, θα σας κρίνουν και θα σας κάνουν να νοιώθετε άσχημα κλπ. Μπορείτε ακόμα και να τους σταματήσετε και να ελευθερώσετε χρόνο για περισσότερους καλούς πελάτες.

3) Μειώστε τον χρόνο εργασίας σας.  Ξέρω ότι ο πειρασμός να περάσετε 24 ώρες μέσα στην επιχείρησή σας είναι μεγάλος. Αν δεν υπήρχε η ανάγκη ύπνου και οι ενοχές από την οικογένεια θα δουλεύατε 24/7. Αλλά η επιχείρηση είναι μέρος της ζωής και πρέπει μάλλον να υποστηρίζει τη ζωή αντί να την κατακλέβει.
Βάλτε όριο στις ώρες εργασίας και απολαύστε τη ζωή περισσότερο. Έτσι την επόμενη μέρα, σε 8 ώρες θα κάνετε όση δουλειά κάνετε σε 16 και με λιγότερο, ή καθόλου στρες.
Είναι δύσκολη απόφαση, ειδικά αν μας έχουν μάθει ότι πρέπει να δουλεύουμε συνέχεια αλλιώς δεν είμαστε άξιοι. Όμως ακόμα και ένα παιδί κάποια στιγμή αφήνει τα παιχνίδια και ασχολείται με άλλα πράγματα.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να κάνετε την επιχείρησή σας ευχάριστη και κατά συνέπεια επιτυχημένη. Αυτοί είναι μόνο τρεις αλλά αν τους χρησιμοποιήσετε θα δείτε μεγάλες αλλαγές. Το θέμα είναι πόσο πολύ θέλετε να αλλάξετε προς το καλύτερο, ή εναλλακτικά πόσο βολικό είναι το να μείνετε στην ίδια κατάσταση της μέτριας ή καθόλου επιτυχίας;

Φιλικά

Αντώνης.

Ίσως να ακούγεται επιθετικό αλλά είναι γεγονός ότι οι περίοδοι κρίσης είναι για “επιδέξιους …”
Ναι συμφωνώ ότι αυτή η κρίση δεν είναι ότι καλύτερο υπάρχει στη ζωή μας, επίσης συμφωνώ ότι είναι τεχνητή όπως σχεδόν κάθε κρίση που έχει περάσει η ανθρωπότητα. Και είναι φυσικό να νοιώθουμε θυμό και ίσως απόγνωση για την δύσκολη θέση στην οποία μας φέρνει μόνο και μόνο για να γίνουν μερικοί ακόμα πιο πλούσιοι.

Όμως εδώ έχουμε δύο επιλογές. Να κάτσουμε κάτω στο πεζοδρόμιο σαν θυμωμένα παιδιά φωνάζοντας “δεν παίζω!”, ή να δούμε τι μπορούμε να κερδίσουμε από αυτή την κατάσταση, υλικό και μη.

Ναι υπάρχει αδικία, και λοιπόν; πάντα δεν υπήρχε;
Εδώ σε θέλω κάβουρα, που σημαίνει ότι μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη και να πάρεις τα ηνία της ζωής σου, προσωπικής και επαγγελματικής, στα χέρια σου, εκτός αν δεν βαρέθηκες ακόμα να περιμένεις να σου λύσουν τα προβλήματα άλλοι. Αν ακόμα ελπίζεις ότι ένας καινούριος συνεργάτης, ένας νέος υπουργός, μία νέα κυβέρνηση ή ο νέος πλανητάρχης θα λύσει όλα σου τα προβλήματα.

Λοιπόν δεν είναι έτσι. Αυτοί οι άνθρωποι, το καλύτερο που μπορούν να μας δώσουν είναι μία καλύτερη βάση για να οργανώσουμε τη ζωή μας και αυτό αν είναι τίμιοι και με το μέρος μας, συνήθως δεν είναι. Εμείς όμως θα ζήσουμε αυτή τη ζωή και όχι αυτοί για μας.

Η κρίση λοιπόν προσφέρεται για πολλά και πολύτιμα μαθήματα.
Θα μοιραστώ μαζί σας μερικά που πήρα και παίρνω εγώ, αλλιώς  αν κάνω το δάσκαλο μπορεί να πέσω στην παγίδα να προσπαθήσω να ελέγξω τις δικές σας εμπειρίες.

1. Τίποτε δεν είναι δεδομένο, τίποτε δεν μου ανήκει και οτιδήποτε μπορεί να χαθεί, ακόμα και η ίδια η ζωή, κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν όλα πάνε καλά.
2. Η υπερπροσπάθεια συχνά φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Ειδικά σε περιόδους κρίσεως χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και όχι φοβερό κόπο και σπατάλη ενέργειας.
3. Εκτιμώ την ζωή μου περισσότερο. Αν κάτι δεν λειτουργεί, δεν πρόκειται να σταματήσω να ζω. Πολύ απλά δεν θα τους κάνω τη χάρη. Ακόμα και αν οι συνθήκες δεν με αφήνουν σε ησυχία, όπως συμβαίνει σε πολύ κόσμο σήμερα, …δεν θα τους κάνω τη χάρη να πεθάνω από το άγχος.
4. Ανοίγομαι σε καινούριες εμπειρίες. Αντί να αντιστέκομαι και να χτυπιέμαι για ότι συμβαίνει, απλά παρατηρώ και συμμετέχω σε ότι αλλάζει μέσα και γύρω μου.
5. Ξεφορτώνομαι άχρηστα προγράμματα και πιστεύω, δημιουργώντας χώρο για νέες ιδέες και νέες περιπέτειες.
6. Δεν πιστεύω λέξη! Ερευνώ και επεξεργάζομαι τα πάντα σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρίες, ειδικά σε ένα κόσμο που πάντα προσπαθεί να πουλήσει κάτι (όπως εγώ τώρα), αντί για τις δύο συνηθισμένες αντιδράσεις (το καταπίνω όπως είναι ή το πετάω στα σκουπίδια) κάνω τα πάντα φύλλο και φτερό, ρωτάω, ερευνώ, ενδιαφέρομαι και βλέπω τι μπορώ να κερδίσω και τι μπορώ να προσφέρω. Και πιστεύω μόνο τη διαίσθησή μου που είναι ο μόνος αλάνθαστος οδηγός.
7. Ζητάω βοήθεια. Ακόμα και αν έχω τον πιο συγκροτημένο και καθαρά σκεπτόμενο νου, συχνά πέφτω στις παγίδες του να μην βλέπω μερικά πράγματα και χρειάζομαι έναν “καθρέφτη” να μου θυμίζει ποιος είμαι, κάτι που συχνά ξεχνάω όταν συμμετέχω σε κάποιο δράμα.

Επειδή ακριβώς δεν έχουμε πολλά να χάσουμε, οι δύσκολες εποχές προσφέρονται για μεγάλες εσωτερικές αλλαγές. Ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το υποσυνείδητο και νέα ενδιαφέροντα σχέδια και ιδέες για να γίνει η ζωή ομορφότερη και πιο συναρπαστική.

Carpe diem λοιπόν!

φιλικά

Αντώνης

Αυτό το κείμενο το έκλεψα από το άλλο blog μου από life coaching.

 Το σύνδρομο του Σίσυφου νομίζω ότι είναι μία από τις βασικές αιτίες που υποφέρουμε και δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε σαν λαός αλλά και ατομικά.

Ποιους αναφέρω σαν σύγχρονους Σίσυφους; όλους όσους ξεκινάνε μια προσπάθεια να αλλάξουν κάτι στη προσωπική ή επαγγελματική τους ζωή, να βελτιώσουν τα οικονομικά, τις σχέσεις, την διάθεση, την επιχείρηση και όταν νοιώσουν λίγο χαλαρά, φύγει ο πανικός, αφήνουν την πέτρα να κυλίσει πίσω απολαμβάνοντας τις λίγες προσωρινές στιγμές που δεν χρειάζεται να την σπρώχνουν. Τους περισσότερους Έλληνες δηλαδή.

Οι στιγμές της χαλάρωσης είναι μετά από διακοπές, όταν κάτι ευχάριστο συμβαίνει προσωρινά στη ζωή τους, όταν έχουν μερικά προσωρινά αποτελέσματα από αυτή την προσπάθεια, όταν ακούσουν δυο καλές κουβέντες ή ακόμα χειρότερα όταν αυτό το οποίο φοβόντουσαν δεν έγινε. Το τέλος του κόσμου δεν ήρθε.

Και μετά αρχίζει πάλι η προσπάθεια, πάλι απ’ την αρχή, πάλι ο βράχος στην ανηφόρα. Και κάθε φορά με λιγότερη διάθεση και δύναμη διότι εν τω μεταξύ κουράζονται και, ας μιλήσουμε καθαρά, γερνάνε.

Αγαπητέ-αγαπητή Σύσιφε,
όταν ξεκινάς μια προσπάθεια φτάσε την μέχρι το τέλος της, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι τις ώρες της προσπάθειας θα χρησιμοποιήσεις όλη σου την δύναμη, ίσως να χρειαστεί αντιμετωπίσεις τα συναισθήματά και τις ανεξέλεγκτες σκέψεις σου για μεγαλύτερο διάστημα, ίσως να χρειαστεί να απομονωθείς από μερικούς ανθρώπους που σε τραβάνε πίσω, όσο και αν τους αγαπάς, αλλά το ζητούμενο είναι να σπρώξεις την πέτρα μέχρι πάνω την κορυφή και να χαλαρώσεις για πάντα. Ή ίσως να περάσεις σε επόμενο, πιο προχωρημένο επίπεδο, αν θέλεις.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα προγράμματά μας σαν coaches είναι προγράμματα φτιαγμένα για ένα χρονικό διάστημα και δεν δουλεύουμε “με την συνεδρία”. Διότι η συνεδρία μόνη της είναι ασπιρίνη, ενώ ολόκληρο το πρόγραμμα είναι για να λύσει ολόκληρα προβλήματα.

Οι στιγμές της χαλάρωσης λοιπόν, αντί να γίνουν δικαιολογίες για να παραιτηθείς και να αφήσεις την πέτρα να κυλίσει πάλι πίσω, μπορούν να γίνουν οι στιγμές της δύναμής σου που μπορείς να τελειώσεις την δουλειά και να αλλάξεις αυτό που ξεκίνησες να αλλάζεις.

Ίσως είναι και η αλλαγή νοοτροπίας που χρειάζεται αυτός ο τόπος.

Φιλικά

Αντώνης

Όταν ήμουν μικρός, γύρω στα 9-10 μαζί με κάτι φίλους αποφασίσαμε να κάνουμε μία παράσταση καραγκιόζη, για το κέφι μας και για να μαζέψουμε χρήματα. Ήταν καλοκαίρι άρα δεν είχε κανείς σχολείο, και είμαστε στο εξοχικό, κοντά στη θάλασσα όπου το βράδυ όλοι έψαχναν για κάποια διασκέδαση.

Κάτσαμε και κάναμε το πλάνο μας γραπτό σε χαρτί, το πρώτο μου business plan, κάναμε έρευνα για τα υλικά, κυρίως χαρτοκοπτική, κάναμε προϋπολογισμό και βγάλαμε τιμές εισιτηρίου. Φυσικά πριν αρχίσουμε να φτιάχνουμε οτιδήποτε έπρεπε να προπωλήσουμε μερικά εισιτήρια για να αγοράσουμε τα υλικά. Και έτσι και έγινε.

Αγοράσαμε ότι χρειαζόμαστε, και πέσαμε με τα μούτρα στις κατασκευές, ενώ ταυτόχρονα συζητούσαμε για την υπόθεση του έργου (ποιο ήταν δεν θυμάμαι).

Όσο κατασκευάζαμε φιγούρες και σκηνή εμφανίστηκε ο παππούς μου. Ενδιαφέρθηκε αρχικά να μάθει τι κάνουμε, να δώσει συμβουλές για την κατασκευή, μέχρι που, περήφανοι εμείς, του είπαμε ότι αυτό είναι επιχείρηση και βγάζει κέρδος.

Σε αυτή τη φάση έγινε Τούρκος (όπως και ο ίδιος ο Καραγκιόζης πρόσφατα) και μας ανάγκασε να σταματήσουμε αμέσως, να δώσουμε πίσω τα χρήματα και ότι είχαμε ξοδέψει μας τα έδωσε αυτός.
Το χειρότερο ήταν ότι μας γέμισε ενοχές που παίρναμε χρήματα και “κοροϊδεύαμε τον κόσμο” και μας τα έψελνε για μέρες.

Φυσικά η παράσταση ακυρώθηκε, γίναμε ρεζίλι και απογοητευτήκαμε πολύ, (μιλάμε για κλάματα).

Αυτή ήταν η πρώτη μου Ελληνική επιχειρηματική εμπειρία, απόλυτα τραυματική και απόλυτα γεμάτη ντροπή και ενοχές.

Νομίζω ότι δεν είμαι ο μόνος με παρόμοιες εμπειρίες. Και μετά από χρόνια έχοντας καταπιεί την ντροπή και την ενοχή βγαίνουμε στην αγορά δημιουργώντας μια επιχείρηση, περισσότερο για να αποκτήσουμε μια δουλειά. Και όταν συνειδητοποιήσουμε ότι γίναμε επιχειρηματίες η ντροπή και η ενοχή από όλα αυτά που μας έχουν μάθει βγαίνουν στην επιφάνεια και μας σαμποτάρουν την επιτυχία.

Ο επιχειρηματίας είναι τρομακτικά παρεξηγημένος στην Ελλάδα. Είναι η χώρα με το μεγαλύτερο μίσος προς τους δημιουργούς μιας επιχείρησης αλλά και η χώρα με τους περισσότερους επιχειρηματίες στον κόσμο. Με τους περισσότερους Σίσυφους που συνέχεια ανεβαίνουν προς την επιτυχία και μετά κατρακυλάνε.

Και όμως είμαστε εμείς οι επιχειρηματίες που κρατάμε το κράτος όρθιο, και μετά μας κατηγορεί σαν κλέφτες, δίνουμε δουλειά σε εργαζόμενους, οι οποίοι μας κατηγορούν σαν εκμεταλλευτές, πληρώνουμε τους περισσότερου φόρους, οι οποίοι δεν είναι ποτέ αρκετοί, παράγουμε προϊόντα και υπηρεσίες χρήσιμα και απαραίτητα, αλλά όλοι μας κατηγορούν γι’ αυτά. Και όταν παίρνουμε χρήματα για όλα αυτά έρχεται ο παππούς με την μαγκούρα, και αυτός ο παππούς είναι είτε οι γύρω μας είτε οι ενοχές μας.

Η εκπαίδευση, η οικογένεια, η παρέα δεν έχουν καμία πρόθεση να σε υποστηρίξουν σε επιχειρηματικές προσπάθειες, αντίθετα το μόνο που μαθαίνεις είναι πως να βρεις μια δουλειά. Είμαστε μόνοι μας, ίσως μερικοί με κάποιες οικονομικές γνώσεις ελάχιστοι με πραγματική γνώση και καθαρό μυαλό για επιχείρηση.

Λοιπόν είμαι επιχειρηματίας, είμαι περήφανος γι’ αυτό, έχω φάει τα μούτρα μου, έχω ρισκάρει και χάσει και κερδίσει πολλά, αλλά έχω να προσφέρω κάτι τόσο πολύτιμο που αν το καταλάβαιναν όλοι αυτοί που έχουν έτοιμο το εκτελεστικό απόσπασμα, θα έκαναν ουρά έξω από το γραφείο μου. Και το ίδιο ισχύει για όλους εσάς με τα προϊόντα και τις υπηρεσίες σας, με την αποστολή να κάνετε τον κόσμο καλύτερο.

Αυτά λοιπόν που δεν σας έδωσαν, δεν σας επέτρεψαν να πάρετε όταν ήσασταν παιδιά, ζητήστε το τώρα. Την γνώση του πως να είσαι επιχειρηματίας και πως να είσαι περήφανος/η γι’ αυτό που προσφέρεις.

Φιλικά

Αντώνης Ρεμούνδος

Το καλοκαίρι τελειώνει, και σιγά σιγά γυρνάμε όλοι είμαστε πίσω στα πόστα μας. Με γεμάτες μπαταρίες, πολλοί απογοητευμένοι που τέλειωσαν οι διακοπές, άλλοι ανακουφισμένοι νομίζοντας ότι όλες αυτές τις ημέρες είχαν χάσει τον έλεγχο, άλλοι με νέες ιδέες και προγράμματα, μερικοί χωρίς επιχείρηση ή χωρίς πελάτες πλέον.

Και όπως κάθε χρόνο ξεκινάμε με πολλές ελπίδες και καθαρό μυαλό μετά από τις διακοπές αλλά μετά από λίγο είμαστε πάλι στην ίδια ρουτίνα. Η πίστη ότι όλα αυτά που θέλουμε είναι αδύνατα ή ότι αυτά που θα φτιάξουμε θα μας τα καταστρέψουν ξανά επιστρέφει. Και πάλι απογοήτευση και πάλι στην επιβίωση.

Ξανά συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν είναι ότι μας λείπουν οι ιδέες ή η επιθυμία, δεν είναι ότι μας λείπουν οι προθέσεις.
Αυτό που μας λείπει είναι ο σωστός τρόπος να δούμε τα πράγματα.

Οι φωνές όμως που ακούμε καθημερινά δεν μας αφήνουν. Οι πολιτικοί, ειδικά τώρα με την κρίση μας μεταφέρουν το μήνυμα ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι η λιτότητα, στύβοντας πιο πολύ ένα εντελώς στυμμένο σφουγγάρι για να βγάλουν τις τελευταίες σταγόνες χωρίς να το βοηθήσουν να ξαναβουτήξει στο νερό.

Επίσης οι συγγενείς και οι φίλοι μας, όπως έχουμε πει πολλές φορές, πάντα μας θυμίζουν ότι η αφθονία και η επιτυχία δεν είναι για μας αλλά για τους άλλους.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ότι προβάλλουμε το παρελθόν στο παρόν και στο μέλλον. Δηλαδή ότι μας έχει συμβεί μέχρι τώρα πιστεύουμε ότι θα μας συμβαίνει ξανά και ξανά και δεν έχουμε ελπίδα διαφυγής.

Εγώ όμως είμαι εδώ για να θυμίσω ότι όλα αυτά απλά δεν ισχύουν. Η επιτυχία και η αποτυχία μας είναι στο κεφάλι μας. Δεν θα ξαναπώ τα ίδια, απλά θα μιλήσω ενάντια για μερικά πολύ έντονα και καταστροφικά πιστεύω που πολλοί ξαναφέρνουμε πίσω, μέσα στις αποσκευές μας.

• Το άγχος και το στρες δεν είναι τρόπος ζωής. Δεν είναι αυτό που σε κάνει πιο υπεύθυνο, στην πραγματικότητα εντελώς το αντίθετο. Είναι αυτό που σκοτώνει την χαρά σου και συχνά εσένα.
  
• Δεν είναι η τεράστια προσπάθεια που φέρνει τα μεγάλα αποτελέσματα. Τεράστια προσπάθεια χρειάζεσαι όταν ασχολείσαι με άχρηστες λεπτομέρειες.
  
• Αν μέσα στο κεφάλι σου δεν πιστεύεις ότι αξίζεις την επιτυχία, στην καλύτερη περίπτωση θα έρθει και θα φύγει γρήγορα.
  
• Το χρήμα δεν θα λύσει τα προβλήματά σου αν δεν ξέρεις πως να το χρησιμοποιήσεις. Μία Γαλλική παροιμία λέει, “το χρήμα είναι καλός υπηρέτης αλλά κακός αφέντης”.
  
• Το να λύνεις προβλήματα είναι μία καταδίκη, αν ξεκινήσεις να λύνεις προβλήματα αντί να δημιουργείς τα όνειρά σου, αυτό θα κάνεις πάντα. Σαν τον Σίσυφο.
  
• Δεν είσαι σήμερα αυτό που ήσουν χτες, δεν ισχύει σήμερα αυτό που ίσχυε χτες.
  
  Και το κυριότερο:
  
• Ο ορισμός της παράνοιας είναι να συνεχίσεις να κάνεις το ίδια πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα.

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να αλλάξουμε το σκηνικό; Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι διαφορετικό; κάτι καλό για μας, έτσι για αλλαγή;

Ελπίζω να είναι χρήσιμα όλα αυτά. Για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τις συνθήκες, να ξεφύγουμε από την βαρύτητα της επιβίωσης και να προχωρήσουμε σε αληθινή προσωπική και επιχειρηματική ζωή, πρέπει να αλλάξουμε την οπτική γωνία από την οποία βλέπουμε την πραγματικότητα, πρέπει να καθαρίσουμε τη ματιά μας από άχρηστα πιστεύω.

Αν έχετε αντιρρήσεις, ερωτήσεις ή θέλετε να συμπληρώσετε κάτι μπορείτε ελεύθερα να απαντήσετε.

Με εκτίμηση

Αντώνης